Прыгожы кут, як ты мне мілы,
Ў'явіць цябе о дай мне сілы!
Не раз, утомлены спякотай,
Гадоў жыцця кругаваротам,
К табе я думкамі лятаю,
І там душою спачываю.

Вось, як цяпер, перада мною
Пясочак вузкаю касою
Бурліць прыбрэжнаю вадою,
І пальма з гнуткай травіною,
Абняўшысь цесна над вадою,
Аблокі белыя палююць
І вечнасць часам не марнуюць.

Люблю цябе, о бераг мілы,
Дзе акіян блакітна-сіні,
Дэльфіны дружнай чарадою
Дзе танчаць разам над вадою.

Зялены кут, як ты мне мілы,
Расплюшчыць вочы дай мне сілы :)

P.S. Часам здаецца, што ўсе ідэальнае ўжо прыдумана да (дзеля) нас і на кожным мысе павінна быць добрая надзея, варта толькі...
Вітайце, сцяг Каба-Вердэ aka выспы Зяленага мыса

Паважанае спадарства, Мінск-Арэна ў вельмі хуткім часе мусіць пераўтварыцца ў руіны! Да нас едзе група Rammstein!!! :)))
7 сакавіка, чым не падарунак ;)

З надыходзячымі (і толькі мінулым) святамі!
Шчасця і поспехаў! :)

Свіныя хваробы мусіць прыдумалі фундаменталісты, каб апрануць прыгожых дзяўчынак ў паранжу

Вау! Звышкранальны выступ, поўны станоўча-узнесла-эстэтычных эмоцый! Было проста шыкоўна! :)

Лета...Яно прамінула неяк вельмі хутка, але дакладна не дарма ;) Назагараўся-накупаўся, далека не выбіраўся, павандраваў па Беларусі, пераважна па Гродзеншчыне, і, нарэшце, дабраўся да Чарнігава ў самыя што ні есць фэставыя часы :) Вонкавыя аскепкі і ўспаміны пра ўсе гэта можна пашукаць ў сацыяльных сетках...
Ну і, канешне, варта адзначыць сенешні дзень чым-небудзь годным і запамінальным, напрыклад, хвалюючым канц'ам чорна-белых абразоў свету готыкі! Калі хто ідзе, мо і пабачымся...
P.S. Shhh, Lacrimosa is somewhere near...

Назва фільма паднімае ў памяці маляўнічыя пейзажы з вакна самалета, рэпартажы Драздова з жыцця флоры і фауны, але пачатак стужкі адразу прызямляе сваей, хай і з невялікім намекам гістарычнасці, рэальнасцю, і атрымліваецца, што гняздо зязюлі на слэнзе ўсе тая жа Канатчыкава дача Высоцкага.
Багаты псіхалагічнымі падтэкстамі, фільм у цэлым не напружвае, але здаецца значна глыбейшым, чым здаецца на першы погляд. Паказаныя не проста будынак, яго насельнікі і іх жыццё, гэта калі жадаеце, дзяржава ў дзяржаве, яе мадэль і праекцыя на невялікі абмежаваны соцыўм. Лёгка і проста быць большасцю, якой важней стабільнасць, парадак, калі ўсе проста, калі часцяком не трэба думаць і разумець тое, што адбываецца вакол. Але ніякія левыя галасаванні і забароны не могуць сцерці імкненне чалавека да волі. Хтосьці да яе ўжо гатоў, камусьці на гэта патрэбны час…
Маса ўсялякіх оскараў і глобусаў. Амаль шэдэўр.

Экскурсіраваў шчэ на майскія святы, трошкі ўражанняў, што засталіся.

Петрапаўлаўскі касцел ў Лагішыне велічава гатычны...



Пінск сонечна павольны...



і нават футбольны...



Косаўскі палац сумнавата абнадзейлівы...



Сядзіба Касцюшкі аптымістычна натхняльная!

Ахтунг! Асэксуалы сярод нас!
Нічога асабістага, проста фільм ;) Смешны, калі б не быў часам такі сумны...

Для тых хто яшчэ не ведае, што ўжо на наступным тыдні распачынаецца гэтая нерэальна-рэальная выставачная туса!
У мінулым годзе было крута :) Месца і час пакуль нязменныя: вясна і музей гісторыі кіно! Дадатковую інфу можна шукаць тута: http://vkontakte.ru/club6969248

А сення, дарэчы, пачынаецца дзень роднай мовы!
На днях выпадкова знайшоў аўдыедыск з вершамі Ніла Гілевіча. Адзін з іх проста ў тэму! А ўзбекi рабiлi дзяцей... Вельмі ўсміхнула :))

Паводле статыстыкi (вельмi сур'ёзнай навукi), у 1926-м было: узбекаў каля чатырох мiльёнаў, а беларусаў — у тры разы больш (гл. “Геаграфiю” Смолiча).
I адны, i другiя —
i ўзбекi, i мы, беларусы,
у наступныя годы i дзесяцiгоддзi
занялiся руплiваю працай.
I тыя, i тыя — сваёй,
не адною i той жа.

Мы пачалi вырабляць
з прывазнога металу станкi, —
з прывазнога, вядома,
свайго ж анi грама не мелi.
I рабiлi, рабiлi, рабiлi iх
безлiчы-безлiч,
бо трэба, сказала дзяржава,
бо трэба, бо трэба, бо трэба...
А ўзбекi тым часам
рабiлi дзяцей —
то iсь, маленькiх узбекаў...

Па заканчэннi вайны
пачалi мы рабiць трактары
i вялiзныя аўтамабiлi,
не маючы нават i грама
уласнай сваёй сыравiны, —
можна сказаць — з нiчога.
I рабiлi, рабiлi, рабiлi iх
безлiчы-безлiч,
бо трэба,
сказала дзяржава,
бо трэба, бо трэба, бо трэба...
А ўзбекi тым часам рабiлi дзяцей —
то iсь, маленькiх узбекаў,
i таксама — з нiчога,
ну цi амаль што з нiчога:
колькi там той сыравiны
патрэбна на чалавечка?..

Пасля пачалi мы рабiць
найвялiкшыя ў свеце
гумовыя шыны,
не маючы, зноў жа, сваёй
нi куска сыравiны,
гэта значыць — з нiчога.
10 гадоў, i 15, i 30
рабiлi, рабiлi, рабiлi iх
безлiчы-безлiч,
бо трэба, сказала дзяржава,
бо трэба, бо трэба, бо трэба...
А ўзбекi тым часам
рабiлi дзяцей —
то iсь, маленькiх узбекаў,
i таксама — з нiчога,
ну цi амаль што з нiчога, —
колькi там той сыравiны
патрэбна на чалавечка!..

I вось што мы маем,
як колiсь казалi, у скутку
(у вынiку, значыць):
на сённяшнi дзень
беларусаў у тры разы менш,
чым узбекаў,
якiх ужо 30 мiльёнаў.
А помнiце?
Нас было ў тры разы больш,
чым узбекаў,
у тры разы болей!
Але мы рабiлi, рабiлi й рабiлi
цяжкiя машыны,
не маючы ўласнай, сваёй
нi куска сыравiны, —
можна сказаць: з нiчога.
А ўзбекi рабiлi,
рабiлi й рабiлi дзяцей,
то iсь, маленькiх узбекаў,
таксама — з нiчога,
цi амаль што з нiчога, —
ну колькi там той сыравiны
патрэбна на чалавечка?..

Вось i ўсё.
I рабiце высновы, браткi беларусы.
А што iх рабiць?
Яны робяцца самi.
Аднойчы, не так i няскора,
на багаславёнай зямлi
мiж Дзвiною i Прыпяццю,
Бугам i Сожам
будзе гучаць толькi родная наша
узбекская мова.

Ад лета не быў на Мінскім моры! І вось, што сення з гэтага атрымалася...



Рыбалка, канешне, адзін з тых псіхадэлічных заняткаў, у якіх больш вызначальны сам працэс, а не яго вынік. Дарэчы даволі своечасова атрымалася выбрацца!
Гэта было самае то пасля звышэнергічнага пятнішнага трыб'юта Нірваны ў Рэактары (тое ўвогуле не апішаш, варта проста чуць і бачыць ;) Дзякую тым, хто сустрэў разам са мною ДН Курта! Было крута :)

Ідзе бычок хістаецца, ўздыхае на хаду: шампанскае канчаецца, упасці я магу ;)
P.S. А ў ноч з сення на заўтра можна сустрэць Новы год Быка!... па кітайскаму месяцоваму календару ;) Ўсіх яшчэ раз са Сьвятам!!!

Вось чаго-чаго не чакаў ад гэтага ЕўраФэста, дык гэта добрых песень. На мой густ прынамсі. Апошні з фіналістаў гурт "Вецер ў галаве", змяніўшы ў апошні момант сваю песьню на Shpatsyruem з энергічным прыпевам пра !волю! прыемна ўразіў і ўзняў настрой! Ведаў бы дзе, абавязкова спампаваў бы! ;)
А воля і свята яшчэ прыйдуць...

P.S. І настрой апошнім часам надзвычай класны! :)

Людзі! З Новым Годам!
Хай будзе шчасьце ў вашым доме! :)

Як жа прыемна памыляцца ў крытычных чаканнях адносна якой-небудзь стужкі. З-за рэклямы думаў, што гэта будзе шараговая навагодняя салодка-глямурная рамантычная камедыя, а пашчасціла пабачыць файны кактэйль з эмоцый, музыкі і нават пратэста! Выдатны працяг піцерскага настрою! :)

На мінулым тыдні добранька так адпіцярыўся :) Некалькі музеяў, сабораў, крэпасць, начны клуб...драйв, шмат хады, мінімум ежы і сну.
Калі адкінуць бясконцыя эскалатары ў метро, сваей атмасферай Піцер чамусьці нагадаў мне вялікі але Мінск: тыя ж вагоны і аўтобусы, патаснасць архітэктуры цэнтральных праспектаў, чароўная набярэжная і адсутнасць якіх-небудзь хмарачосаў, успамінаць можна шмат. Хаця колькі я там прабыў...
Але галоўнае, што гэты горад падараваў выдатны настрой. Камусьці Піцер адразу падабаецца, камусьці не. Мне спадабаўся!

( Напрыканцы яшчэ трошкі Піцера )

Напрыканцы 4х4 падараваў нам выдатную ірляндскую стужку "Once". Насамрэч Оскары абы-каму не даюць.
Простая і файная брытанская музыка, кранаючыя кавалачкі чалавечых лесаў, пачуцці і мары.
ці здзейняцца нашы мары? спадзяюся. можа аднойчы...

На днях наблукаў на прыгожае выказванне Станіслава Ежы Леца (польскі паэт і афарыст):
Надзея – гэта разлік верагоднасцяў, які пішацца перамі з крыльцаў анелаў ;)

P.S. Дарэчы, спадарства, зіма прыйшла! а так адразу і не скажаш...